pvanb architecten

Aard van de opgave

Het Academiegebouw, een rijksmonument, is zeer gevarieerd in detaillering en materiaalgebruik, maar laat zich tegelijkertijd ervaren als een harmonische eenheid. In de loop der jaren zijn er echter aanpassingen aan het gebouw gedaan die vooral pragmatisch van aard waren en met minimale middelen zijn uitgevoerd. Hierdoor heeft het gebouw aan allure ingeboet. De aanleiding voor de opwaardering en realisatie van een uitbreiding van het Academiegebouw betrof programmatische reorganisatie. Daarbij zijn vooral de plekken die eerder zijn aangetast van een nieuw elan voorzien.

Aanpak

De monumentstatus van het gebouw, installatietechnische eisen, brandveiligheidseisen, beperkingen als gevolg van eerdere aanpassingen en constructieve restricties zorgden, in combinatie met het programma van eisen, voor een ontwerpuitdaging die zich laat omschrijven als een chirurgische ingreep. De inzet voor het ontwerp was het tot stand brengen van een ruimtelijk harmonische verbinding tussen het oude en het nieuwe, ondersteund door het materiaalgebruik en de detaillering. Middels de organisatie en het gebruik maken van lichtinval en zichtlijnen laat de heringerichte ruimte zich nu ervaren als een intrigerende continuïteit, waarbinnen zich verschillende plekken met uiteenlopende sferen en karakters manifesteren.
Het bestaande gebouw vormde in het ontwerp het uitgangspunt en de waarborger van de onderlinge samenhang. De uitdaging hierin bestond ten eerste uit het komen tot een vorm- en ontwerptaal die robuust, hedendaags en eigen is en tegelijkertijd dezelfde tijdloze statigheid van het bestaande gebouw bezit. Ten tweede was het van belang de bestaande rijkdom aan materialen en details te continueren zonder de eenheid in het totaalbeeld uit het oog te verliezen.